"എന്റെ ആത്മാവിൽ എരിയുന്ന ഒരു മെഴുകുതിരി വെട്ടമേയുള്ളൂ.. എങ്കിലും, രാവ് നക്ഷത്ര പൂരിതമാണെങ്കിൽ ഞാനെന്തിന് ഭയക്കണം.. ഈ താഴ്‌വരയിൽ വസന്തം ആഗതമായെങ്കിൽ, എന്റെ ചില്ലയും പൂക്കാതിരിക്കില്ല..'
മനുജൻ വാഴും
സമസ്ത ദിക്കും
മരവിപ്പിച്ച മഹാവ്യാധി.
അടക്കി വാഴും
സമ്രാജ്യങ്ങളെയും
അടക്കി നിർത്തീ
അതിവേഗം.
ഉടലാൽ അകലങ്ങളിൽ
ഇരുന്ന് നാം
ഹൃദയത്താൽ
ഒന്നു ചേരുന്നു.
അമിതവ്യയത്തിൻ
പുതുമകൾ നിർത്തി
തൊടിയിലെ
രുചിയെ തേടുന്നു.
പുതുമഴ വാനിൽ പെയ്തല്ലോ അറിവിൻ പുലരി വിരിഞ്ഞല്ലോ.. ഉമ്മ തൻ മടിയിൽ നിന്നും നമ്മൾ മദ്രസ തന്നിലണഞ്ഞല്ലോ.. (2) വിരുന്നു വന്നവർ നമ്മൾ ഇവിടെ......
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ